Günlerden bir gün, yıllardan bir yıl, bir padişahın ganimet malından eline
çok güzel ve tarif edilmez bir kumaş geçer.
Terzi başını çağırtıp o kumaşı eline verir. Terzi başı kumaşı görünce aklı
başından gider.
Ve sanki hasta olur. Padişaha kaftan kesmek için yaklaşıp evvela tahmin için
eline arşın alır: -Sultanım, üstatlar, "bin ölç bir kes, ölçmeden kumaşa el
vurmasın hiç kes (kimse) demişler", der.
-Sultanım, bu kumaş kaftan olmaya el vermez, diye söyler.
Dörtte bir, çeyrek daha gerekir ki, hazret-i sultana layık bir kaftan olsun.
Padişah çaresiz: -Biraz dursun, der ve buna uygun parça bulunması için şehir ve
vilayet aransın, diye emreder.
Her ne kadar şehir baştan başa aranır ve memleket boydan boya taranırsa da ona
münasip kumaş ve o beze uyar bir yoldaş bulunamaz.
Padişah çaresiz kalıp bir başka terziyi davet eder: -Şu güzel kumaştan bana iyi
bir elbise yapıver, diye söyler.
Usta terzi de :" Bismillah" deyip iki dizi üstüne gelir.
Kumaşı söyle bir tahmin edip sındısını eline alır, Padişahın nasıl gönlünden
geçerse işte tam öyle, mükemmel bir elbise biçer.
Padişah överek ihsanlar eder. Terzi ihsanları alıp elbiseyi dikmeye gider.
Nice zaman sonra, bir gün padişah gezmeye çıkar.
Şehri dolaşırken bir oğlan çocuğunu o eşsiz kumaştan bir elbise ile görür.
Padişah hayret ederek elbisenin aslını teftiş edip araştırır.
Çocuğun, o elbisesini diken adamın oğlu olduğunu öğrenir.
Terziyi getirtip: -Usta, bu elbisenin parçasını nerede buldun?
Terzi: -Sultanım size dikilen elbisenin artan parçasıdır.
Padişah: -Ya bizim terzi başı "Bu kumaştan bir kaftan çıkmaz" derdi.
Sen hem tam çıkardın hem de oğluna kaftan yaptın, nasıl oldu? der.
Terzi: -Sultanım onun oğlu büyüktü; kaftan çıkmaz demesi onun içindi, der.
İman-İtikat